BLOGG'N IS OOK POCH'N!

16 oktober: devis 55 jaar, dus:

devis traant

Ouwe lullen lente.

Woedend

Heb ik me weer zo gigantisch opgefokt woedend gemaakt dit weekend echt een nieuw log waard om eens al het gif en kernafval over onschuldigen te lozen.
Gelukkig was het zaterdagmiddag ook echt mooi weer en fietste ik langs Kanaal Steenwijk-Ossenzijl (Oss'nzieligerk'noal)

Wel hoopte ik de veroorzakers van mijn woede tegen te komen op dat fietspad, zo d'ak ze met mien staol'n neuz'n de plomp in kon skupp'n!

                                                                                               

't Afdakkien.

Voor het eerst in 2009 heb ik vrijdag 6 februari j.l buiten gegeten onder 't Afdakkien.
Wereldnieuws? Nee dat niet, maar voor mij wel. Sinds augustus 2007 heb ik dankzij mijn kameraad Roel 't Afdakkien achter het huis.
40 uur per week ben ik opgesloten in een ouderwets fabrieks/bajes pand zonder daglicht. Dat probeer ik te compenseren door op de fiets de mensonterende heenreis en mensopbeurende terugreis te maken.
Da's dus buiten en een groot deel van het jaar in daglicht. Zon, wind of regen, alleen gladheid houdt devis tegen.
Maar thuis wil ik dus buiten zijn. Buiten zitten. Buiten de krant lezen. Buiten eten. Buiten drinken. Buiten met vrienden en familie zitten.
Dat heb ik de afgelopen maanden tot en met november 2008 kunnen doen. Vrienden en familie haakten als eerste af.
De buren, die door het 'poortje' achter ons huis met hond en/of fiets passeerden, keken eerst raar op, wanneer deze kale gek bij te lage temperaturen met de jas aan zijn warme hap naar binnen zat te werken of de krant las.
Grappen met als kern, dat ik uit huis geschopt was, dat een bed nog ontbrak enz. enz. waren de eerste reacties.
Later keken ze automatisch achter het huis om mij te groeten, een praatje te maken of, slechts bij mooi weer, aan te schuiven voor een drankje.

Verstoord keken ze begin december. Opeens zat ik er niet meer. "Er zal toch niks......." Nee hoor, twee keer naar de magnetron lopen om het eten op te warmen gaat nog wel, maar bij de derde keer haak ik af.
Het werd gewoon te koud. Binnen eten dus. Binnen de krant lezen. Binnen wijn drinken. Gatver! Maar het moest.
Afgelopen vrijdag kwam ik dus uit mijn werk (meegereden in een auto, want kans op gladheid 's morgens) en in tegenstelling tot de voorspelling was het een graad of 6 - 7 met zon, dus niet eerst douchen, nee gelijk met de kont op de stoel onder 't Afdakkien en ook daar gegeten en de krant gelezen met de dikke jas aan. Heerlijk!  Waxinelichies toen het schemerde.
Voorbijgaande buren groetten met 'moi', 'bij'j de weer' of 'lekker weer he?'
'k ben nog net niet bronstig, maar het kriebelt al wel weer onder 't Afdakkien

Lay-out besteed ik geen aandacht aan, dus klik maar gewoon op de foto.

Val dood moat leef ie nog?

De Kale uut Steenwiek zien long'n zoeg'n nog steeds zuurstof.
Een nij log? Och, iene mut könn'n.

Wijzen.

Mag ik U laten Klikken op een wijs log?

Dag Roelie.

Het is tijd ik moet gaan. Ik zal geen afscheid nemen. Kijk naar me uit in de regenbogen Hoog in de lucht.

"Goedemorgen"
"Goedemorgen Roelie"
"Hoe is het met je zoon"?

"Hallo"
"Dag Roelie"

Hoe vaak heb ik dit gehoord/gezegd in bijna 15 jaar?
Duizenden keren en niet alleen ik.
Honderden anderen met al die wisselende uitzendkrachten bij ons.
Afrika, Azië, Zuid-Amerika of Steenwiek.
Geel, blank, zwart, bruin of roodverbrand
Het maakte Roelie niet uit waar ze vandaan kwamen.
Iedereen kreeg een vriendelijke groet of een belangstellend praatje.

Hoe vaak heb ik niet gehoord van de 'nieuwen':
"Datte echt vriendelijk vrouw", "Die vrouw goed", "Zij echt aardig"
In alle accenten en gebrekkig Nederlands.
Van een sociale koffiejuffrouw tot efficiënt cateringmedewerkster .
De laatste functie voerde je uit. De eerste was je.
Vandaag was ik bij je crematie een gevolg van je besluit.
Veel van je collega's "zwaaiden je uit"

Terug naar huis op de fiets.
In de veenpolder tussen de beide Bovenboeren en Onna,
Daar waar het bijna altijd te hard waait en te vaak regent, huilde ik hardop.

Het is tijd ik moet gaan. Ik zal geen afscheid nemen. Kijk naar me uit in de regenbogen Hoog in de lucht.

Was de tekst, die je familie koos.

Ik beloof jou en je familie, dat ik op weg naar mijn werk of terug naar huis.
Bij elke regenboog tussen de beide Bovenboeren en Onna zal zeggen:

"Dag Roelie"

UPDATE, dinsdag 30 mei:

Vanmorgen even voor zessen regende het. Toen ik vertrok was het weer droog. Met de laarzen al vast aan en het regenpak voor het grijpen in de fietstas, rechtsaf van de Achterweg bij Onna, de polder in.
Daar zag ik rechts voor me de regenbui met een halve regenboog richting Meppel drijven.
Achter de bui waar de regenboog stokte, was de lucht helder blauw.
Links stond de zon al vrij scherp aan de hemel en verwarmde de donkere bui.
"Kijk Roelie, achter je is de lucht blauw".
"Kijk Roelie, hoe de zon jouw regenboog vormt in die donkere wolken".
De regenbui zag ik in de verte verder huilen.
Toen ik bij het zwembad in Nijeveen fietste verdween de regenboog en het huilen in de verte.
Dag Roelie, ik heb er nu vrede mee en tot de volgende keer.

Zo, da's geregeld!

Dit log heb je te danken aan Het doel waarna 'zij' streven
Bedank Target.

OK, OK je hebt er nu echt zelf om gevraagd met dit log.
En nu niet wegklikken verdomme.
Hier volgt een ouwe lullen preek en dan niet zo'n 'vroeger was alles beter' gezeik, maar een 'nu is alles echt klote' betoog.

Streng calvinistisch opgevoed,(Die Monster Die) weet ik echt wel wat regels (regel=regel) zijn, maar gelukkig ook, wat het is om al die regels te ontduiken, te ondermijnen of op te blazen (Die Monster Die)

Wanneer ik strontlazerus/ladderzat in de laatste/verkeerde trein zat, nachttreinen waren er helaas niet, dan maakte NS-personeel en mede-passagiers zich meer zorgen over dat ik een beetje normaal thuis of ergens kwam, dan over mijn dronkenschap.

In de bus van Groningen naar Bourtange werd een slaapdronken, nee een dronken slapende devis in Veendam gewekt, om de bus naar Wildervank niet te missen.

Maar goed, ieder índividuutje moet tot zijn/haar recht komen. Persoonlijke vrijheid, maar daar moeten verdomme zo gigantisch veel regeltjes (Die Monster Die) voor gemaakt worden, want het 'niet-rokertje' wil niet geconfronteerd met 'rokertjes'

De alleen wonende, masturberende vingerhoedster/voorhuidjogger, wil geen last hebben van spelende door anderen verwekte kinderen.

Het gepaarde stelletje met uit vruchtbaarheid geboren lawaai makende etters, wil niet gestoord worden door de bonkende basklanken van 's nachts levende 'einzelgängers'

Bedelende zwervers (netjes gezegd 'daklozen') moet je niks meer geven, want daar help je ze niet mee.
Nee beter, regel (Die Monster Die) dat ze er 'gewoon' niet meer zijn en dan niet door opvang, maar door ver/opjagen.

Succesvolle bestuurders regelen (Die Monster Die) dat ze tonnen aan inkomsten en premies mogen innen.
Diezelfde bestuurders regelen, (Die Monster Die) dat andere besturenden regels (Die Monster Die) maken en laten uitvoeren door anderen, die er voor zorgen, dat er 'geregeld' (Die Monster Die) door ontevredenen word geroepen, dat die debielen, die de regels (Die Monster Die) moeten uitvoeren, geile machtspelletjes spelen, zodat de bepalers en binnenhalers lekker buiten schot blijven.
O ja, voor hun is er minder regels.nl voor ons resten de regels (Die Monster Die)

Zo, da's geregeld! (klik na 30 sec. op click here to download)

Afscheid.

We hebben het hier als webloggers met z'n allen al een tijd zien aankomen.
Het bleef maar sukkelen. Mag het nog die naam dragen?
In december was het helemaal niks. Januari een kleine opleving. Februari maakte geen verschil.
Nu is het Maart en ondanks de laatste stuipstrekkingen is het duidelijk. Het is voorbij. De maat is vol. Wat hij ook probeert het word toch niks.
Op andere plaatsen doet ie het nog wel goed, maar hier? Waardeloos!

Het word geen bizonder afscheid, want het is niet uniek, tienduizenden gingen vooraf.
Zal hij gemist worden? Ik weet het niet hoor.
Natuurlijk was hij iedere keer anders, soms verrassend, soms voorspelbaar, vaak ook hetzelfde en af en toe opwindend, maar in vergelijking met andere keren, toch gewoon een uh uh.... degene die hij was.

Maar goed 23 maart is de laatste stuiptrekking van Koning Winter in 2006. Vandaag regeert hij nog zonder devis te plagen, want die heeft een snipperdag.

Tot de tweede week van januari kon ik hem weerstaan en fietste gewoon dagelijks 28 km woon-werkverkeer. Daarna begon die fucking King te 'spitten'.
Gladde wegen houden devis altijd tegen en dat werd dus poelen met een kar.
Maar op 28 januari 2006 wonnen de fiets èn devis (twee Republikeinen pur sang!) het van 'the King'.

Afgelopen maandag zag die klote koning devis weer fietsen en besloot z'n laatste krachten aan te wenden.
Twee dagen er nog even een Noord-Oosten wind tegen aan gooien.
Twee dagen twee Republikeinen kleineren.
Het hielp niet.

Gistermorgen nam hij waardig afscheid.
Gistermorgen liet hij de boeren, die vroeg gier injecteerden zien, dat slechts door vorst hun werk sierlijk is.
Gistermorgen voorspelden Koninklijke zonnestralen de zonsopgang.
Gistermorgen onderkoelde hij nog de teelballen van devis.

Vandaag is devis dus vrij en verspild Koning Winter zijn krachten.
Morgenvroeg fiets ik dus in wind en regen, maar een geharde Republikein kan daar wel tegen.

Een dubbele zonsopgang bij Havelterberg laat nog even op zich wachten, want zaterdag gooit de zomertijd even wat roet in het eten, maar het duurt niet lang.

Afscheid van de winter:

Hazelippenwijsheid.

Vanavond werd er weer gepraat over Salomon Kalou en een Nederlands paspoort voor hem.
Ik word er zo moe van en doe weer een beroep op Hazelippenwijsheid:

Jan Jaap van der Wal, die in Dit was het Nieuws voorstelde om de 26.000 asielzoekers te naturaliseren en Kalou niet. Gewoon om hem te fucke

Zo is't en niet anders!

Eigenlijk had ik hier een ziedend log willen schrijven over het gezeik van mensen, die klagen, dat ze door alle 'bedreigingen' en zo........

Vloeken, scheldwoorden, scherpe woorden en spitsvondigheden regen zich aaneen in mijn gedachten.
Gevoel zette zich om in 'rede'
Uitvoerige beschouwingen en sterke argumenten vormden zich in mijn denken.

Eigenlijk had ik hier een ziedend log willen schrijven over het gezeik van mensen, die klagen, dat ze door alle 'bedreigingen' en zo........
Totdat ik bij toeval onderstaande zin las:

Dat 68% van de mensen in ons land vindt, dat ze niet meer kunnen zeggen wat ze denken komt precies overeen met het percentage landgenoten dat nergens over nadenkt.

Bedankt Jan Jaap van der Wal.

Een vier-log.

De Droom.

Gistermorgen voor half acht was ik al met de hond uitgeweest.
Het beloofde een mooie dag te worden. Veel zon, rond het vriespunt met een iets te koude wind.

Wandelende gedachten:
Nog twee dagen Jan Snijder in Heerenveen en eigenlijk moet ik dat zien.

Openbaar vervoer?: --->Fiets, fietsenstalling, trein, taxi (1 uur van te voren bellen) of een flinke wandeling <--- Een flinke wandeling of een taxi (1 uur van te voren bellen), trein, fietsenstalling, fiets.

Of gewoon op de fiets?: ---> 28 km, min 2 graden, noordoosten wind tegen, veel kleren, bezweet naar binnen <--- 28 km, min ? graden, noordoosten wind mee?, veel kleren, moe thuis.

De hond kreeg brokken en water en devis dacht: "Nog even liggen het is nog vroeg"

Een hotel vlak bij het museum, dan kom ik niet te laat.
Het hotel was op een gigantisch groot industrieterrein en we waren er met het hele gezin inclusief de hond, die mee naar binnen was gesmokkeld.
Stiekem de hond uitlaten. Niemand mocht het zien. Dolen, dwalen, verdwalen.

Metaalbedrijven, pvc-buizen, slachterijen, autodealers, chemische industrie, drukkerijen, schroot bergen schroot.........
Voor de keukenshowroom een bord met een pijl 'hotel'.
Lopen, harder lopen, rennen...............

Binnendoor bij een meubelshowroom met een doolhofstructuur waar allemaal bekenden waren, die me aanspraken. Familie, collega's, buren, vrienden zelfs mensen, die al lang dood waren.
Weer naar buiten. Om de 5 meter staat er nu een richtingsbord naar het hotel.
Lopen, harder lopen, rennen...............

Daar is het hotel, maar waar is de hond?
Zoeken jullie hem? Ik moet nu weg het museum sluit om 17.00 uur.
Half vijf. Ik heb nog een kwartier te lopen, dan kan ik nog 15 minuten kijken.
Shit, ik moet poepen en niet zo zuinig ook. Snel, snel, snel, snel.........

Verdomme het is al kwart over 11 uur en ik moet echt poepen. De eerste keer dat ik daardoor wakker word.
Duizenden keren eerder was het om te pissen.
Totaal verward en ontiegelijk kwaad op mezelf, omdat ik weer naar bed was gegaan, spoelden mijn gedachten over wat te doen.

Nog twee dagen Jan Snijder in Heerenveen en eigenlijk moet ik dat zien.

"Het kan morgen ook nog, dan is het ook mooi weer".
"Ja maar 's middags moeten we naar die verjaardag".
"Ga 's morgens met de trein, zodat je op tijd terug bent".
"Ja maar je moet eigenlijk naar museum Belvedere op de fiets. Het is niet alleen de kunst, maar ook de omgeving. Het gebouw. Je moet er komen vanaf De Knipe of Oranjewoud en niet via die kloten nieuwbouwwijk".

Kappuhhhhhhhh!
Twee boterhammen en een gekookt ei uit de koelkast in devis.
Twee bananen, de Vlielandmuts en een bidon water in de fietstas.
Jas en handschoenen aan. Een regenbroek erover om koude bovenbenen en ballen te voorkomen.
Even naar de bank om te pinnen en dan fietsen!

De dader is: devis ::

De Heenweg.
Extra pinnen, want misschien is er een nieuw fotoboek. Geld voor echte kunst heb ik niet.

Tuk, Witte Paarden, de eerste vlakke strook naar Willemsoord.
Rustiger fietsen devis je begint te zweten.
De te dikke jas over de sweater of de jas over de te dikke sweater?

De Blesse, ik ben in Friesland, maar nog steeds aan de goede kant van de Tjonger. De mensen zijn hier nog te verstaan, maar het begint al aardig vlak te worden tot Wolvega en de noordoosten wind speelt al volop 'Frieslandje'.
De brug over de Linde doet me verlangen naar het fietspad langs dat riviertje, links richting Oldemarkt of rechts richting de Hoeve , maar dan 's zomers.

Wolvega breekt de noordoostenwind tot aan de rotonde bij het industrieterrein.
-2 en 13.17 is de laatste boodschap tot aan de Tjonger.

Fietsen langs de oude rijksweg tot aan de aansluiting met de vierbaans landschapsverkrachter is nog redelijk te doen.
Langs chauffeurscafé De Stoof, vroeger ingesloten door haar eigen parkeerplaats vol met vrachtwagens, lijkt nog kleiner met slechts een getunede VW golf, maar heet nu wel wegrestaurant (?)
En dan links het Friesland zoals het hoort. Vlak, weilanden af en toe wat bomen en een boerderij. Het schuift voorbij in vlakken en strepen, zoals het hoort op fietssnelheid.
Rechts de grove verkrachter, die er echt alles aan doet om met geluid en beweging het landschap aan de andere kant, met meer bomenrijen en een andere vlakte, te verdringen.
Lukt lekker niet, want ik fietste daar al eerder en weet waar te kijken.
Goddelijke glorie, wanneer ik in de verwarmde vierwielers mensen zie met een winterjas en een muts.
De Vlielandmuts van devis zit nog steeds in de fietstas van de Batavus en er zal toch iemand moeten hebben gezien, dat die kale kop daar rijd.

De Tjonger overfiets ik bij de woonboten en rij Oudeschoot binnen.
Vierbaans verkracht tot Heerenveen-zuid.
Net op de grens met het echte Heerenveen fiets ik voorbij een ijsbaan.
Het is verdomme niet eerlijk. Kleuters, even oud als ik bij mijn eerste stappen, flitsen op schaatsen over het ijs.
Een stukje verder duik ik rechtsaf onder de snelweg door Oranjewoud in.
Prins Bernhardweg heeft eindelijk gelijk tot aan de Lindelaan.
Dan sla ik links af het 'voetpad' links van de bomen op de foto in en zie/voel mijn einddoel:

De dader is: devis ::

Museumgeweld.

Afgelopen augustus stond ik hier in korte broek en blote bast. Waste mijn bovenlichaam met water uit de bidon. Trok een schoon T-shirt aan en ging naar binnen.
Nu ook bezweet. De regenbroek uit, kletsnat van binnen en het bovenlichaam was ook wat klam, maar om hier in de vrieskou het water uit de bidon..................

Over het werk van Jan Snijder kan ik hier weinig schrijven. Je moet het gewoon zien/voelen. Het was prachtig!

Voor de tweede keer in mijn leven in een museum met moderne kunst.
Kon ik me de eerste keer nog afsluiten voor de mensen daar, deze keer lukte dat een stuk minder. Ik heb het echt geprobeerd.
Binnen was het (te) druk. Allemaal Museumjaarkaarten zo te zien.
Net als hond en baas, gaan de 'vrinden' en 'vrindinnen' kunstkenners op elkaar lijken, ondanks dat ze zich proberen te onderscheiden met maatpakken en haute couture.
Het stikte er dan ook van de tweelingen.

Ze praten, ze praten ook zo veel. Waarom? Kijk dan toch! Het is verdomme geen talkshow.

Al kijkend drongen steeds vaker vlagen van 'nagels op een schoolbord' zinnen tot me door.
Op zich niet zo erg, maar daardoor vormden zich ook reacties in mijn hoofd.

Toch jammer, dat hij zo weinig felle, contrasterende kleuren gebruikt.
Dat doet ie met opzet trut!

Vlieland, kijk zo ziet hij Vlieland. Oh hier staat weer Vlieland en daar ook. Zou hij iets met Vlieland hebben?
Nee gans, om te bezuiningen, hebben ze hier en daar dezelfde kaartjes bijgehangen!

Jammer, dat deze geen diepte heeft hè?
Kijk, deze heeft dan wel weer diepte. Zie je dat?
Zal ik het over je hoofd heen kapot slaan? Dan heb je het 'surround'

Jan Snijder? Wat een knappe man op die foto. Nou ik laat me verrassen.
Nou ik hoop, dat ie homo is en je hem straks samen met je man in bed aantreft.

Ze praten, ze praten ook zo veel. Waarom? Kijk dan toch! Het is verdomme geen talkshow.

En dan die wat oudere vrouw met zo'n buitenlandse kunstgigolo in het gedeelte met de vaste tentoonstelling. Waarom konden ze elke keer naast mij staan, terwijl ik met opzet zigzaggend rond liep?

Is dit ook acryl? Wat een prachtige kleuren, ik heb nog nooit zoveel 'colours' samen gezien. Oh, wat kun je het toch duidelijk aan me uitleggen en wat geweldig de schaduw van je arm over het schilderij.
OK, het is duidelijk hij wil maar 1 ding en dat is jouw geld en hé zij wil eigenlijk alleen maar neuken, dus sodemieter op en gebruik dit hier niet als voorspel!

Stel je niet aan man. Waarom zo fel en agressief devis?
Omdat ze hier met z'n allen, ik ga hier een heel ouderwets woord gebruiken, de ingetogenheid van zijn werk vermorzelen!

De mannen drukken hun borst vooruit. De vrouwen beginnen te kirren.
Oh, Jan Snijder zelf en daar heb je Thom Mercuur. (Nu directeur en op de foto, maar vooral de drijvende kracht achter het realiseren van dit museum.)
De voorlaatste dag van deze tentoonstelling.
Ik haak af en besluit de volgende keer gewoon op een doordeweekse dag te komen.

Gelukkig heb ik het fotoboek al gekocht met daarin 80 werken/schetsen, want geld voor een echte Snijder heb ik niet en dat hoeft eigenlijk ook niet.
Ik weet nu, dat er nog meer mensen zijn, die een landschap zien, horen, ruiken, voelen, beleven en dat alles onthouden.
Die Jan Snijder kan dat alles in zijn werken kwijt. devis houd het in z'n geheugen en is blij, dat door drank alleen het korte termijnsgeheugen word aangetast.

De jas gaat weer aan. De handschoenen ook. De regenbroek is nog te nat van binnen, dus dat worden dan ijsballen.
Nog even wat water drinken en een banaan eten achter het museum in de nieuwe overgang naar het oude Oranjewoud en daar nog even genieten. Ik ga zitten.
Te koud. Het zweet van de heenweg word gekoeld door de wind en dwingt me op de fiets terug.

De dader is: devis ::

De Verantwoording

Tja, dit was dan een zaterdag in drie logs, met de terugreis nog niet omschreven. Het rozige gevoel van bijna 60 km buiten en de avond er na vergeten. Sorry hoor.
Er valt zoveel te zien, te horen, te ruiken, te voelen, te beleven en te onthouden.
Er valt zoveel te schrijven en er gebeurt zoveel. Zelfs dagelijks 'rituelen' kunnen in alle bescheidenheid een bron voor een weblog zijn.
Want elke dag is anders, ook al denk je, dat je hetzelfde doet.
Altijd is er wat te melden, ook al meld je het niet.

Maar wees eerlijk. Elke dag een hoeveelheid als deze logs, dat word toch echt te veel, dus laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan........................

Cultuur mensen Cultuur.

Wanneer ik verdomme met mijn loon dezelfde ziekenzorgpremie moet betalen als de veelverdienende cultuuraanbidders, dan wil ik ook die cultuur zien.
Bidden om alles te kunnen betalen, doe ik al lang niet meer.

Had ik lezers al eens eerder verbaasd met mijn bezoek aan een museum voor moderne schilderkunst:

(Klikken op het plaatje mag hoor)

Nu is het hek helemaal van de dam, want devis gaat een dichtbundel kopen.
Onzinnig? Zeker weten!
Een dichtbundel van Tim Buyvoets, op internet te vinden als Onzinnige Dichter met zelfs een onzinnig weblog

Want ja, een beetje gratis lezen op internet weegt niet op tegen de papieren versie, die je op de plee, in de trein of op bed kunt lezen.
Dus bestellen die hap. Eventueel wat extra exemplaren om te scoren op verjaardagen.
Verraden hoeft niet hoor. Je kan bestellen door te klikken:

"Hij noemt zichzelf 'De Onzinnige Dichter', maar of die naam werkelijk van toepassing is op de gedichten die hij voor deze bundel geschreven heeft is nog maar de vraag.
Vanwege de veelzijdigheid van de gedichten zal een ieder er wel iets uit kunnen halen wat hem/haar raakt of aanspreekt.
Vele aspecten uit het dagelijkse leven worden aangehaald en verwoord op een soms donkere, soms humoristische, absurde wijze.
Kortom, Ik, Clown! is een bundel voor iedereen die houdt van een mengeling van droge, zwarte humor, de alledaagse gang van zaken, en gedachten die mensen veelal niet openlijk durven uitroepen".

Auteur: Tim Buyvoets
Titel: Ik, Clown!

Prijs: € 12,95
Uitvoering:
A5, 280 grams glossy cover,
104 pagina's
ISBN:
90-8539-340-X

October.

In October werd ik eindelijk 51 met een lange neus naar De halve 100

En natuurlijk maakte ik me druk over allerlei zaken.
De 'wereld op m'n schouders' was opeens heel dichtbij SPaar de Kaampe kostte wat tijd en onverwacht veel emotie, want na 26 jaar Steenwijk en omgeving, ben ik er echt van gaan houden.

Vijf ADV-dagen gaven me tijd bij toeval weer eens te fietsen met mijn 'moeder-zus', dat was voor het laatst ook al weer 35 jaar geleden.

Het graf van onze ouders, dat ik in augustus beschamend overwoekerd aantrof, is samen met m'n jongste zus en zwager weer opgeknapt.
Droevig werk? Nee, het was mooi werk.
Ze liggen net op de grens van het oude en nieuwe gedeelte van het kerkhof in Hoogeveen, waar ik een foto van vond op internet:

Zo zal het er nu uit zien. Herfstkaal. In augustus was met name het oude gedeelte een tuin vol rust en herinneringen.

Ook weer bezig geweest met volgend jaar de raadsverkiezingen.
Als ouwe man mocht ik in de kiescommissie gesprekken voeren met kandidaten voor de lijst van de SP in Steenwijkerland.
Boeiend, omdat het gesprekken waren met gedreven mensen, die ondanks de verschillen, niet persoonlijke 'eer' nastreven.

50 jaar Verzetsbuurt in Hoogeveen. De buurt waar ik, na de geboorte in de Venestraat, tot mijn 18-de woonde. Ja en mag ik dan even trots zijn, dat mijn zus meespeelt in een historisch toneelstuk? Dat jullie alle links niet beklikken, kan ik me voorstellen, maar die hier boven is VERPLICHT!.

Tja, eind october in de korte broek en T-shirt na een fietstocht bier drinken op een terras in Havelte, dat was echt onverwacht.

Ach, er valt zoveel te typen over October, want ik heb toen ook nog gewoon gewerkt, gegeten, geslapen. gesukkeld met een versleten rugwervel, gelachen, tientallen flessen wijn gedronken, gelezen.
Ben kwaad, verdrietig, blij, teleurgesteld en tevreden geweest.
Beledigd en (soms terecht) afgezeken.

Maar ja, om daar nu elke dag aandacht aan te besteden?
Dan moet je misschien gaan bloggen
Ik doe het met een maandlog deze keer, waar van alles is vergeten en niet vermeld dus.
Maar het klopt als een bus:

(GDS (Groningsch-Drentsch Snelvervoer) 22. Chassistype: Magirus-Deutz O3500H. Carrosserie: Hoogeveen. Zit- / Staanplaatsen: 28/28. Bouwjaar: 1954. In dienst in mei 1954.)

Hoog van de Toren.

Met een knerpende keelontsteking en een miezerende regen als douche, fietste ik vanmorgen in het donker de 14 KM naar mijn werk.
Het land en de sloten om me heen zijn door machines kaalgevreten van mais en riet, maar dat zie ik vanmiddag pas weer.
Wanhopig denk ik terug aan die ene dag in de vakantie. De dag, dat ik 'hoog van de toren zou kijken.'

Op internet had ik al foto's gezien en ik moest er heen. Naar dat ene grote natuurgebied in een straal van 40 KM waar ik nog niet geweest was. Het Fochteloërveen.
Naar die uitkijktoren bij Ravenswoud, die als bouwwerk en functie uniek zou moeten zijn.

Na 38 KM fietsen en een klein stukkie lopen, keek ik omhoog:

Vreemd. Hoe loopt dat? Hoe gaat dat omhoog? Er klopt iets niet.
Wat krijg ik te zien? Ik stond nog steeds in het bos.

Onder aan de trap werd me nog niks duidelijk, dus zo voelt nu de 'stairway to heaven' of de 'bonestaak van Jan'?
Klimmen naar het onbekende is slechts 18 meter hoog, maar duizend keer spannend.

Boven aan de trap de gewaarwording. Fantastisch. Doorlopen naar het glas en

kijken

en blijven kijken.

Ik had mazzel. Ik stond daar alleen en had het 'zeewaardige heide gevoel' net als vroeger.
Lang heb ik daar gestaan en genoten. Niemand 'durfde' mij te storen.

"Gek hè, dat je na zo fietstocht met veel zweten, toch nog moet pissen", dacht ik weer beneden en schoot de bosjes in.
Keek tijdens dat pissen over m'n schouder omhoog en zag een heel andere toren:

Morgen, eigenlijk straks bel ik naar de dokter voor een afspraak.
Ik ben ziek, maar voel me nu goed.
Lekker 'hoog van de toren' ijlen.

Simpel man.

Bij Johnito hoorde en zag ik via een reactie van de Kardinaal Hurra Torpedo met Total Eclipse of the Heart
Toen ik de clip aan m'n zonen liet zien, was de reactie 'simpel man' en dat is het. Fantastisch!
1 klik op 1 van de foto's voor een total eclipse of the heart.

Kortzichtig.

Bijna nooit kijk ik TV en wanneer ik kijk is het kort.
Een voetbalwedstrijd is een hele zit.
Dankzij Talpa vind ik samenvattingen al te lang.
'Wel leuke' programma's bekijk ik meestal met een half oog vanachter PC en/of krant.
Een film begint bij mij al na een kwartier te slijten.
De films, die ik vroeger zag en me boeiden, bekijk ik wel weer wanneer ik dement ben.
DVD's en videobanden, bij voorkeur cabaret, kijk ik het liefst in gezelschap, omdat ik door 'gezamenlijke betrokkenheid' het eind vaak haal.

Vanavond keek ik weer eens veel TV.
Dit was het Nieuws met daarvoor wat schaatsen, omdat het wat later begon.
Stukkie NOVA, omdat Daar Vliegende Panters volgde.
Mike Boddé met 'Het Land' bekeek ik toevallig als vervolg, ook omdat onze oudste zoon nog keek.

Even later zette ik de TV weer aan en zag een deel van de herhaling van Kortgehouden van Freek de Jonge.
Ging zelfs later nog naar de website om een paar filmpjes te bekijken.
En nu baal ik zelfs, dat ik vanavond boven op bed met de ogen dicht de krant heb gelezen in plaats van te kijken naar Paul de Leeuw.

Verdomme, ik lees niet alleen te weinig, maar kijk ook te weinig TV, want vanavond was het gewoon goed kijken.
Zelfs Ajax heeft gewonnen. Hoe? Dat wou ik niet zien, omdat het op Talpa was en om de manier waarop.

Mij een zorg!

KLIK OP DIE NOODREM!

Tegenstellingen.

Afgelopen vrijdag fietste ik met mijn zwager vanuit Steenwijk over de Dwingelder Hei
Veel heb ik 'in mijn jeugd' (drie heerlijke woorden om te typen) vanuit Hoogeveen daar gezworven.
Even voelde het weer net als toen:
Die hei, de vlakte, de openheid, het wijdse ademen, die de vrijheid van het over zee kijken benadert.
Vaak dacht ik toen om schaapsherder te worden, maar ik was te jong dacht ik toen weer.

Ik zag hem vrijdag lopen met z'n kudde. Een jonge vent. Hij is nog niet zo lang herder, maar het kan dus wel.
Dat bracht rust.

Een dag later was ik in 'Luchtkrabbersstad' om te demonstreren tegen het regeringsbeleid.
Veel foto's van de architectonische hoog(moed)standjes had ik al gezien en maakten indruk op mij, maar toen ik op het Plein stond en over de bomen en panden heen keek, dacht ik:
"Waarom nou juist hier neergepleurd"?

Na de omsingeling van het Binnenhof bleven er nog geen 100 mensen even staan bij de ingang. Er werden wat leuzes geschreeuwd. Gelachen om de 'Herman Bode - variant': "Willen we naar het Binnenhof, dan gaan we naar het Binnenhof" en de devis - versie "Ik wil naar binnen"
Een onkundige en dus overbetaalde politiebobo besloot om toen ME te paard tussen de ruimschoots aanwezige platte petten, het kleine poortje en de toen nog creatief protesterende mensen te zetten.
Er werd gejoeld, gefloten.
Dat bracht onrust.

Even voelde het weer net als toen:
Het Museumplein, Amerikaans consulaat, de 'lange latten' en gekneusde ribben.
Vaak dacht ik toen om revolutionair te worden, maar ik was te jong dacht ik toen weer.

Ik zag hem/haar zaterdag lopen. Jonge mensen. De verontwaardiging straalde er af. Nog niet zo lang, maar het kan dus nog steeds.
Dat bracht rust èn onrust.

Niets doen helpt ook niet!

--------------------------------------

Klik
---------------------------------------

TOT MORGEN OF TOT STRAKS.

UPDATE:

Afgelopen nacht had ik een log o.a hierover geschreven. Vandaag hoefde ik alleen nog maar de foto's er bij te zoeken.
Textbestand dus niet gesaved (Was het de vermoeidheid en de wijn?)
Ik baal als een stekker, want de inspiratie is nu echt weg

Gejat.

You will cease playing American "football." There is only one kind of proper football; you call it "soccer." Those of you brave enough will, in time, will be allowed to play rugby (which has some similarities to American "football", but does not involve stopping for a rest every twenty seconds or wearing full kevlar body armour like a bunch of nancies).

Message from John Cleese - To the Citizens of the United States of America

To the Citizens of the United States of America:

In light of your failure to elect a competent President of the USA thus to govern yourselves, we hereby give notice of the revocation of your independence, effective immediately. Her Sovereign Majesty Queen Elizabeth II will resume monarchical duties over all states, commonwealths and other territories (excepting Kansas, which she does not fancy). Your new prime minister, Tony Blair, will appoint a governor for America without the need for further elections. Congress and the Senate will be disbanded. A questionaire may be circulated next year to determine whether any of you noticed. To aid in the transition to a British Crown Dependency, the following rules are introduced with immediate effect:

Lees het allemaal................. helaas in 't Engels, maar het lezen en begrijpen, kost mij net zoveel tijd en energie als het schrijven van een log, dus gejat kost tied zat.

Ex-cultuurbarbaar.

Het was al aangekondigd in mijn log GROEN:

Maar de schilder kan het schilderen en volgens mij met kleur èn gevoel.
En ach, ik had wel eens wat gelezen over schilderkunst.
De ontwikkeling in het werk van een schilder.
Het terug naar de basis naar meer abstracte vormen.
Ik heb ze wel gezien de abstracte schilderijen van dat landschap.
Begreep het wel verstandelijk, maar het zei me niks.
Nu hou ik van dat landschap en nu begrijp ik die schilderijen met gevoel.
Binnenkort gaat devis dus naar een museum.

Bij toeval zag ik een tijdje voor dit log op TV een herhaling van deze aflevering van Close Up, (het programma zelf is helaas niet te linken op internet) en ik wist, dat ik naar dat museum moest.

Klik op logo

Eerst op maandag 22 augustus (dan is het museum gesloten) om wijde en directe omgeving van Museum Belvedere te verkennen.
Een fietstocht van 72 km via/naar namen als Oldeholtwolde, Mildam, Katlijk, Bontebok, Jonkerslan en natuurlijk De Knipe en Oranjewoud.
Het gebouw en de directe omgeving bekeken. De lijnen en de fantasie wanneer de nieuwe aanplant groot is.
Het klopt gewoon. At er een gekookt eitje en een banaan. Het voelt gewoon goed.

Dinsdag 30 augustus gooide ik er nog eens 59 km fietsen tegen aan om naar binnen te gaan.
Toch wel raar hoor devis naar een museum met moderne kunst en ik was ook best wel wat nerveus.
Eerst buut'n de kop afspuul'n met woater uut 'n flessien, want 't zwiet zat 2 doem'n dik op de kop noa 28 km fiets'n.
Keurige bezoekers binnen, die zich alleen maar van proletarische leeftijdgenoten onderscheiden, doordat ze niet in gelijke trainingspakken op gelijke fietsen zijn gekomen.
Jezus, volgens mij ben ik met 50 jaar de jongste.
Eerst naar de tijdelijke tentoonstelling van Ramon van de Werken.

Met af en toe open mond verbaas ik me over wat ik zie, van dichtbij en langzaam achteruit lopen.
Mijn oren sluiten zich langzaam af voor het geneuzel van de bezoekers, die niet alleen zijn en met woorden naar elkaar proberen te bewijzen, dat ze hier op hun plaats zijn.
Ik voel me nog niet thuis en wil naar de andere kant van het museum waar zij, die ik op TV zag zijn.
Bij bomen zie ik dit:

en dit

En toen zag ik ze en anderen. Sjoerd de Vries, Jan Snijder, Christiaan Kuitwaard, van Althuis met z'n zuurkoolpakhuis en vertaling.......
Kippenvel en warm van binnen door herkenning en verrassing.
Eindelijk voel ik wat ik zie in 'mijn' landschappen, zonder oeverloos geleuter over technieken, stijlen enz:

Ik wil alles hebben, maar de werken zijn te duur of niet te koop. De posters zijn niet volledig. De ansichtkaarten te nietig.
Het echtpaar, dat mij wees op de boeken, nadat ik zei voor het eerst zo iets als dit bezoek te doen, begint te zeiken over het niet voorradig zijn van een boek over het werk van Sjoerd de Vries.
Rot op! Ik fiets volgende keer wel weer 59 km. Het was te veel voor 1 keer om te zien en te duur om te kopen.
De sloot van Jan Snijder, precies wat ik zie, heb ik voor €5.- als poster meegenomen.
De €4.- entree lijkt me beter om vaker te betalen
De volgende keer in ieder geval met Jan Snijder als tentoonstelling 25-11-2005 t/m 29-01-2006.
Jan Snijder, die 'mijn Vlieland' zo ziet:

en met een ander werk, wat niet op internet te jatten is.
Jan tot dan.

Al een tijdje onthoud ik mij van sterke drank, omdat ik het te lekker vind. Het alternatief is wijn.
Toen onze jongste zoon hoorde, dat ik naar dat museum was geweest, maakte hij de opmerking, dat ik dat door al dat wijn drinken........................ Ik ben dus eindelijk een kakker.
Hmm not bad for een fabrieksarbeider

UPDATE:

Bijna een jaar later, zaterdag 3 sept was ik weer bij de Basser TT, dus geen reden tot ongerustheid mensen.

Plannen.

Ik had het plan om in mijn drie weken vakantie niets te plannen.
Ook had ik het plan om wat meer te loggen.
Maar het plan om niets te plannen, is dus plan no.1

Meer dan 450 km heb ik al gefietst in de eerste 2 weken.
Zoveel gezien, zoveel te loggen, maar 'k heb geen zin.
Alle Parool's heb ik gelezen.
Zoveel gelezen, zoveel begrepen, maar 'k heb geen zin.

Ik had het plan om niet te plannen. Strak plan!
Hier heb je het dan:

UPDATE:
Na ruim 600 km nog steeds geen plannen.......................

Meppel - 4000.

Meppel schrijft voor de derde keer in mijn leven historie.

De eerste keren waren niet de illegalen vrijpartijen, toen ik heel vroeger vanuit Hoogeveen in Meppel "C'est si bon" en "Tarantula" bezocht.

Ook 1991 het jaar, dat ik mijn brood met beleg ging verdienen bij een fabriek in Meppel, was niet direct historisch te noemen.

2004: Verplicht vanuit de ploegendienst naar de dagdienst. 15% ploegentoeslag minder en tot overmaat verloor ook mijn vriendin haar werk. Dat werd dus brood zonder beleg?
Nee, ondanks terug gaan naar net iets boven het minimum, niet terug naar de letterlijke boterham met 'tevredenheid' uit mijn jeugd, dus geen historie.

In die drie historische momenten speelde het Stadskantoor Meppel (kakkers, in Drente heet dat gewoon Gemeentehuus) de hoofdrol:

18 juli 1985, een dag na de geboorte, deed devis aangifte van de geboorte van Ernesto Che Jacob, geboren in het Diaconessenziekenhuis te Meppel, bij het Stadskantoor in Meppel.

17 maart 1988, weer een dag na de geboorte, deed devis aangifte van Joey Nelson Willy, die net als zijn broer ook in het Diaconessenziekenhuis in Meppel wilde worden geboren.

Apetrots was die devis, omdat z'n zonen net als hij geboren Drenten waren, ondanks dat ze in Steenwijk bij een geboren Steenwijkse verwekt waren.
Maar eerlijk is eerlijk, zij deed het meeste werk en de jongens voelen zich nu meer Steenwijker dan Drent.
Che Guevara en Nelson Mandela waren vernoemd en daar waren moeder èn vader trots op.

12 augustus 2005, de laatste dag voor de vakantie, ging de kilometerteller op de nieuwe fiets van devis op de Mallegatsgracht, precies achter het in aanbouw zijnde nieuwe Stadskantoor van Meppel op 4000 km.

De foto laat de plek zien zonder het nieuwe bruggetje naar het nieuwe gedrocht.
Het nieuwe gedrocht?
Ja, ik hou van Meppel. Ik werk er. Ik heb een band met Meppel via onze zonen en mijn collega's.
Maar waarom kiezen ze daar telkens weer voor het meest afzichtelijke 'Gemeentehuus' en noemen het dan weer 'Stadskantoor'?

Och, was dat gisteren?

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

damals hiroshima wie schön es war
die straßen waren hell

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

ich hielt dich im arm
da schlug der blitz ein

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

wir verfaulten arm in arm
wir waren so glücklich

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

es war schön
wir waren glücklich
so verdammt glücklich

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

ja schön war es
es hat mir spaß gemacht
ja, jawohl

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

arm in arm sind wir verfault
und sind glücklich gewesen

hiroshima wie schön es war
hiroshima wie schön es war

die schwarze sonne hell erleuchtet
als der blitz einschlug

Alexander von Borsig, Hiroshima (1980)

USA, Hiroshima (6 augustus 1945)

UPDATE 9 augustus:

Slechts 3 dagen later

Het verschil.

Het verschil tussen een willekeurige Blogger (de links werken zelfs niet meer)
copy van 23 Maart 2004:

The Korsakoff/Korsakov Blues.

Na een bezoek aan een log van @win: Blues en wat "levensshit" borrelde de blues weer even op (sorry buren).
Hoe ouder je word, hoe meer verleden.

Als drama-puber, "bus en kwast graffity":

devis een grote bek en een groot hart? Bedankt voor het compliment, maar een grote lever zeker

Troost ìn de blues en uìt de fles.

Al voor dat ik van Korsakoff had gehoord, wist ik gelukkig, dat drank het verleden niet wegspoeld, alleen de korte termijn.
De blues doet dat ook niet, maar spoelt als Wàs-(onvoltooid verleden tijd)verzachter.
Toch is de formule C+B+B=BBC (Cuby and the Blizzards+Borrel=Beter Bestaans Cholera) soms even van toepassing.
Dat dit slechts de darmen "spoelt"(cholera) en niet de brains is bekend.
Toch even een borrel voor dat ik t.z.t dit log vervolg.

En een Dichter:

- KORSAKOV -

elke dag nieuwe vrienden
elke dag een nieuwe wereld
ik zing, aanbid en prijs vol lof
de geweldige ziekte: Korsakov

©2005 - 27 mei / Tim Buyvoets

is, dat die Dichter het in vier regels kan en wanneer gedrukt of geschreven niet van links afhankelijk is.
We wachten op de bundel eind 2005.
Eindelijk onzinnige gedichten tijdens het schijten.

386 KM overtijd.

Bij 3000 kilometer op de teller van mijn nieuwe fiets had ik een log als dit willen schrijven.
Maar ja 't Tussendoortje heeft samen met Nog 12 kilometer eerder een plaats gevonden.

Om 05.20 uur loopt vijf keer per week bij ons thuis mijn wekker af.
Gelul natuurlijk, want het is een elektrische wekker en eigenlijk loopt dus alleen maar de periode van werken tot de VUT-gerechtigde leeftijd langzaam af.
Prettige gedachte om mee op te staan na dat irritante klote geluid van die kut wekker.
Drie kwartier later trekken de magische krachten van een €-magneet in Meppel mij naar buiten. Op weg naar acht uur €-straf in een van daglicht afgesloten fabriekshal.
Dag Steenwijk tot vanmiddag.

Wanneer de werkdag nog geen kilometer lang is, rij ik over de klinkers door Zuidveen.
Links De Kaampe, dat door zijn oplopen vanaf deze kant elk silhouet van Steenwijk stad halveert.
Rechts, even tussen de boerderijen door en later veel vaker en breder, het veenpolderlandschap waar ik straks twee met zwart rubber omrande wielen door heen mag trappen.
Ja, ja, de intelligente lezer(es) van dit log heeft het nu al door; devis is op de fietse.

Ze staan er altijd. Trouw als ze zijn. Elke dag en met elk weertype. Rechts van de klinkers. Links en rechts van de boerderij. Er moeten er nog veel meer zijn in de tuin achter de muur, maar daar ben ik nog nooit geweest.

Soms denk ik, dat ze met de duimen in de oren, de vingers als een bewegend gewei met uitgestoken tong en veel spuug me uitjouwen:

"Jij moet lekker naar je werk. Lekker zweten. Binnen"
"Wij blijven lekker hier. Lekker fris. Buiten"

En wanneer ik dan in de fabriek werk met het uitzicht op een muur, denk ik aan wat zij zien en ik straks ook weer:

Of met een knik van de stenen kop:

Doorfietsen devis.
Links zie ik op een gevel "Wie liefde saait........." en denk "Zal een grote, verbouwde boerderij met alles d'r op en an en grote tuin oogsten......"?

Doorfietsen devis.
Wat is ie weer mooi geworden, dat kleine boerderijtje wat ik toen zag branden.

Zal ik de eerste weg rechts, de Gasthuisdijk, nemen en dan lang en recht het vlakke groen induiken?
Nee, ik klinker en kronkel nog even verder door.
Langs de arbeidershuisjes. Het te mooi verbouwde huis. De ezels, nee nr.99 ik bedoel de dieren in de wei naast jullie.
Nog even een linkse blik naar boven naar de Kaampe en rechtse blik naar de grote, rechte, harde windmolen om te zien, dat het weer trappen word tegen de zuid-wester in.
Rechts de Achterweg in. Het laatste beschutte.
Natuurlijk begroet ik de Dames met de volle uiers, die bij het hek staan te wachten op hun Verlosser.

Nog geen drie kilometer gefietst en de helft vergeten te beschrijven voordat ik het vlakke Groen in duik.

Soms fiets ik het eerste stuk via de Onnase Doodweg en de Kampzoom en zie:

Ach weet je, ik log nog wel eens over die andere 11 kilometer of de alternatieve routes.
Gillend kun je nu nog weg rennen, maar ik blijf.

SPaar de Kaampe,

Tussendoortje.

KLIK NOOIT OP EEN WEBLOG MET EEN !

Nog 12 kilometer.

Was het de bedoeling om over 12 kilometer een nieuw log te plaatsen, het nieuws gaat te snel:

Net als bij de onthulling van het monument denkt ook nu weer de blanke/koloniale arrogantie, dat zij nog steeds bepalen.

Cohen deed dus de oproep om de plechtigheid waardig te laten verlopen.
De veelal in traditionele Surinaamse kledij gestoken aanwezigen deden dat volgens mij door Minister Verdonk uit te jouwen en het spreken onmogelijk te maken.
Ze vertrok nog voor ze namens het kabinet een krans kon leggen bij het monument.

Prima actie, want deze minister en dit kabinet zijn we zat.

UPDATE:

klik ---------------------------------------

Groen.

"Saai, saai, saai", wat ik heb dat vaak gedacht.
Het Nederlandse landschap vanuit de trein.
De reis er lijkt geen einde aan te komen
Weiland, grasland, sloten, weiland, grasland, sloten, weiland, grasland.
Nooit dacht ik er van te kunnen houden.

Opvallend 's morgens net na zonopkomst fietsend door de weilanden:
Wat zijn er toch veel verschillende kleuren Groen.
Ik stop en laat m'n blik van links naar rechts over de velden gaan of bekijk op fietssnelheid het land.

Het net gemaaide Groen.
Het vanwege de vogelnesten nog niet gemaaide Groen.

Een reiger.

Het gisteren gemaaide Groen.
Het net weer iets aangegroeide Groen.

Twee hazen.

Het uitgeschudde, bijna droog Groen.
Het in stroken klaar liggende Groen.

En dan schrijf ik allen nog maar over het gras Groen.

Een sloot.

Een sloot met langs de kanten net opgekomen riet Groen.
Een veld met kleine maisplantjes Groen.
Aardappelland met nog jonge planten Groen.

Vaak staan de voren haaks op de weg.
Kijk er langs en zie de strepen verschillend Groen.
Maar neem ook eens de moeite om die kont uit de auto of van het zadel te krijgen.
Bekijk het gemeleerde dwars op de voren Groen.
Het zelfde veld. Totaal andere kleuren Groen.
Het mais-onkruid-mais Groen.
Kijk snel, want voor je het weet, is mais een dictatuur, slechts toch october, dus dat valt mee.
Kijk snel, want de voren groeien dicht en strepen worden slechts vlakken.

Dan heb je nog de bomen, de struiken, de houtwallen in al hun kleuren Groen.
De schrijver kan het beschrijven.
De fotograaf kan het fotograferen.
Devis kan het slechts loggen.

Maar de schilder kan het schilderen en volgens mij met kleur èn gevoel.
En ach, ik had wel eens wat gelezen over schilderkunst.
De ontwikkeling in het werk van een schilder.
Het terug naar de basis naar meer abstracte vormen.
Ik heb ze wel gezien de abstracte schilderijen van dat landschap.
Begreep het wel verstandelijk, maar het zei me niks.
Nu hou ik van dat landschap en nu begrijp ik die schilderijen met gevoel.
Binnenkort gaat devis dus naar een museum.

Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.Groen.

Tot slot:
Ben ik een "zwart-wit denker" wanneer ik toch wat mis tussen al dat groen?
Ik mis dat zwart-witte, omdat verdomme veel boeren hun koeien ook 's zomers op stal laten.

Verdomme, verdomme, verdomme!!

Meer kwam er bij mij niet uit, toen ik klikte op de afbeelding op dit log van

Taboe

Verdomme, verdomme, verdomme!!

Alarm-vlucht-alarm en waarom.

HELP!

VERANTWOORDING:

Afgelopen zaterdag trof ik haar even in de stad.
Zagen we elkaar vorige jaren vaak, de laatste maanden niet meer.
Haar tomeloze inzet voor asielzoekers eerst in het AZC in Steenwijkerwold. Later het AZC in Steenwijk.
Beiden inmiddels gesloten.

Ze schudde de plaatselijk politiek wakker en nog vaker door elkaar.
Ondertussen was ze al lang meer dan alleen lokaal actief en had contacten met landelijke organisaties.
Maar ze bleef daarbij konsekwent de belangen behartigen van individuele mensen en gezinnen.
Een landelijke vluchtelingenorganisatie in Den Haag deed een beroep op haar. Eerst twee dagen in de week, maar nu al lang fulltime.

Fulltime vrijwilligster houd veel meer in dan welke fulltime top fuctie in het bedrijfsleven.
Kost veel meer energie en tijd. Toch moet zij het doen voor een minimum uitkering.
Maar wel met een inzet en gedrevenheid, die menig top-extra premie-incasseerder ontbeert.
Het is echt een zooitje geworden het uitzettingsbeleid. Nog schrijnender dan het al was.
Nog meer verschrikkelijke situaties. De vrijwilligers, hulpverleners enz. sjouwen zich de benen uit de kont. Zijn 24 uur per dag bezig.
De politiek en de publiciteit hebben het te druk met andere zaken.

Al een tijdje speelde ik met de gedachte er een log aan te besteden.
Gisteravond las ik dit bij Apenstaartje en besloot direct de

HELP!-link

te plaatsen. Nu, een dag later, weten jullie waarom.

Voorbeeld 6 juni alarm

Bekentenissen 3 of devis is bekeerd

Is het zinnig voor vrijdag de 27-ste?

Vandaag is het de dag.
Vandaag moet ik het schrijven.
Vandaag is het een kwart jaar geleden.

Langer wachten heeft geen zin.

Hoelang moet je wachten om te zeggen, dat je zwanger bent?
Hoelang moet je wachten met het uitmaken van je relatie?
Hoelang moet je treuren om een dode?

Heeft uitstellen zin?

Bij het orgasme vaak wel.
Bij betaling vaak ook.
Bij bekennen meestal niet.

Dus vandaag beken ik:

OP 27 FEBRUARI 2005 HEB IK VOOR HET LAATST EEN SIGARET GEROOKT.

Ja, ik beken. Ik hoor erbij.
Het begon allemaal zo mooi zo'n 37 jaar geleden met het roken van een paar goedkope Runner sigaretten.
Na een tijdje hoorde ik bij de rokers en dacht daarmee ook een einde te hebben gemaakt aan die vervelende natte dromen en het genante omwisselen van de lakens eens per week (Het onderlaken bij de was, het bovenlaken met de harde plekken naar onder) want ik rookte, was stoer en zou genoeg vriendinnen krijgen.
Daarna Javaanse jongens, (toen ook nog goedkoop) Samson om te eindigen bij Zware van Nelle.
De Zware van de Weduwe, het optimale rookgenot voor een nicotinejunk.
Twee keer een tussenstop om te leren, dat je niet af-en-toe wel eentje kunt roken.

Met niemand heb ik er toen over gesproken. Ik werd gewoon verslaafd aan roken.

Ja, ik beken. Ik hoor erbij.
Bij die zeikerds van ex-rokers, die de wereld nog meer terroriseren, dan de meest fanatieke, bekeerde religieuse-bombers.
Bij die slijmballen en lippen, die me nu benaderen, insluiten, willen dopen en laten beleiden, dat ik één van hun ben.
Ze gedragen zich als de Calvinistische wurgers, die m'n jeugd verziekten.
Ze zijn een grotere bedreiging, dan mijn eigen verslaving.
Die verslaving en devis zijn "slechts" een levenslange tweestrijd. Daar heb ik vrede mee
Die levensverzurende, moraliserende kakkerlakkenbende van ex-rokers raak ik alleen kwijt, door diep te inhaleren en ze de rook van een Zware van Nelle in het gezicht te blazen, maar ja, dat kan dus nu niet meer.
Ex-rokers zijn oorzaak nummer èèn waardoor mensen (weer) gaan roken! (2x)

Met niemand heb ik er tot nu toe over gesproken. Ik blijf gewoon verslaafd aan roken.

Niet op het werk, thuis, aan familie of vrienden. Niemand heb ik het verteld. Alleen wanneer mensen vroegen, zei ik, dat ik 27 februari m'n laatste rookte.
Op internet had een wat verfromfraaide agologie-student het wel direct door, na een ongelukkig geplaatste reactie van mij op z'n blog.
Waarmee bewezen is, dat deze jonge wetenschap de eeuwenoude psychologie heeft vermorzeld.

Maar goed,:
3 maanden niet gerookt.
2 weken verschrikkelijke lichaamlijke afkickverschijnselen.
2 maanden geestelijke verwarring.
3 weken redelijk goed gevoel.
1 lange weg te gaan, want eens een nicotine-junk, altijd een junk.

De Nieuwe SP.

SP staat dus ook voor Sociale Pedalen.

Man oh man, wat heb ik getrapt de afgelopen vijftigeneenhalf jaar.
Tegen een streng calvinistische opvoeding, na jaren van conformeren.
Tegen de "alles mag en jij moet mee doen jaren '70"
(Net zo dwingend als het niets mag)
Tegen de militaire discipline 14 maand verplicht en 10 "vrijwillig"
Tegen gezag, onrecht, discriminatie zelfs tegen mezelf.

Het meest heb ik getrapt tegen de stroom, het getij en de wind in.
Zonder rijbewijs en zonder auto.
Zonder OV-jaarkaart en met slechte verbindingen.
Dat word dus de fiets, mijn fiets!

Bijna 14 jaar geleden, kocht ik voor het eerst in mijn leven een nieuwe fiets.
Een nieuwe baan in een andere stad, Meppel.
De eerste maanden elke dag 2 keer 14 km. Ook in de avonddienst tot half èèn 's nachts.
Toen er overgewerkt moest worden, toch maar meerijden met de auto.
Daarna onregelmatig voor woon-werkverkeer. Het vervoer van boodschappen en kinderen.

Zo'n beetje op de helft van die 14 jaar bleek de grijze Batavus Topper zich ontwikkelt te hebben tot een top psycholoog.
De psycholoog, die aanraadde te gaan fietsen, groef z'n eigen graf/deed gewoon z'n werk.
Anderhalf jaar bereed ik elke dag langdurig mijn grijze psycholoog.
Duizenden kilometers, twee kettingen en een nieuw tandwiel. Helaas niet vergoed door het ziekenfonds.
Met als resultaat, dat ik in een straal van 40 km alle wegen, fietspaden, tussendoortjes ken.
Dat ik ben gaan houden van die omgeving waar ik woon.

Ik hecht me aan een fiets, waarmee ik kerels van 1.90 meter + vervoerde, toen ze nog klein waren,
waarmee ik luiers, bier en biotex haalde.
waarmee ik folderde en illegaal plakte.
waarmee ik alle goden uit de wielen reed.
waarmee ik rust en wat evenwicht vond.

In de laatste maanden van 2004, hield de versnellingsnaaf het voor gezien.
Was niet te vervangen,
Wikken, wegen, verjaardagsgeld en belastingvoordeel (Fiets via de baas)
De tweede nieuwe fiets was ondanks dat een rib uit 't gezin.
De ouwe fiets naar de jongste zoon. Op de fiets naar het werk om reisgeld uit te sparen.
Maar hij kwam er half november de klei-zwarte Batavus Torino:

1753 km alweer op de teller.
Kersttocht 1 en twee waren de eersten.
Vanaf half april weer elke werkdag op de fiets naar Meppel v.v
Toch blijft het wennen al dat moderne: Rollerbrakes, naafdynamo, 7 versnellingen dichte kettingkast, stuurpen is ergo matic verstelbaar enz. enz.

Soms mis ik de ouwe en de ouwe mij, zoals deze week, toen ie uit protest z'n voorvork liet breken, omdat er een tiener met mp3-speler op zat, die het verdomde om te luisteren naar het voorjaar.
Maar deze ouwe moest toch weer de rekening betalen.

Ik gebruik de pedalen om te werken, m'n schoonmoeder te bezoeken, legaal èn illegaal politiek te bedrijven, te ontspannen, voor de wind, tegen de wind in, voor boodschappen, tegen de EU-grondwet....................

De nieuwe SP.
Ik ben lid van de SP, maar meestal rust mijn lid op het zadel van de Nieuwe SP

UPDATE:
Over 4 dagen pas een nieuw log.

Toen en Morgen.

Toen onze aarde nog jong was. Toen er nog geen internet was. Toen er nog maar net geld was. Toen er ook zo'n gezeik was. Toen ik dacht dat ik rijk was. Toen de aarde nog plat was. Toen de link naar Fred S. nog actief was.

UPDATE:

Impulslog

124 Teletekst za 30 apr
***************************************
Vietnam gedenkt einde van de oorlog

***************************************
HO CHI MIN-STAD In Vietnam is herdacht
dat dertig jaar geleden een einde aan
de oorlog kwam.Op 30 april 1975 viel de
toenmalige hoofdstad Saigon in handen
van het communistische noorden.Daarmee
was de Amerikaanse nederlaag een feit.

Premier Phan Van Khai zei in een rede
dat hij zich wil inzetten voor verdere
verzoening met de Verenigde Staten en
andere voormalige vijanden.De oorlog
kostte aan drie miljoen Vietnamezen en
zo'n 58.000 Amerikanen het leven.

De premier sprak zijn bezorgdheid uit
over de Vietnamese economie.Vergeleken
met andere landen in de regio is die
niet efficiënt en concurrerend genoeg.
***************************************
volgende nieuws financieel sport

Miljarden SAFE CONDUCT PASSES zijn over Vietnam uitgestrooid als propagandamiddel.
Ach, de cijfers hierboven spreken voor zich.

Prettige Koninginnedag verder.

Bezig.

Ja, ja, ik ben bezig.
Bezig met drie logs, maar het wil niet zo vlotten.
In twee ervan word duidelijk, waarom het loggen niet zo wil vlotten.
Ach, eigenlijk ben ik bezig, zoals de man? hierboven.

UPDATE:
Bezig zijn met drie logs wil zeggen, dat ik drie onderwerpen weet, waarover ik evt. kan schrijven.
Eigenlijk ben ik een impuls-schrijver.

Bekentenissen 2

Natuurlijk maak ik mij nog kwaad, ben verdrietig of sta perplex.
Ik denk zelfs vaker en heviger dan menigeen die ik ken.

Voorbeeld:

In 1986 schreef ik in het afdelingskrantje van de Industriebond FNV Steenwijk:

"Wanneer ik zie hoe afgeladen vol de winkelwagentjes zijn van arbeidersmensen, dan denk ik, dat ze het nog niet zo slecht hebben", zei de man, die meer op zijn bankrekening had, dan in z'n hoofd.
Een mens kan voor F5,50 p.p.p.d eten, hebben de dames en de heren van het NIBUD voor ons uitgerekend, zonder daarbij te vermelden hoeveel geld zij zelf te besteden hebben met al dat rekenwerk.
Het stukje vlees moet maar wat kleiner en vetter en de melk, yoghurt en margarine maar wat magerder.
Men moet maar wat prijsbewuster in de verschillende winkels gaan kopen.
Helaas werden er geen winkels genoemd waar je goedkoop aardgas en electra kunt kopen.
Of woonwinkels waar je goede en betaabare huizen kunt huren.
Prachtige raadgevingen. Bedacht en geschreven terwijl men hoogstwaarschijnlijk de saus van de biefstuk-stroganoff uit de mondhoeken veegt.
Wanneer leert men van "hogerhand" nu eens eindelijk inzien, dat arbeidersmensen al honderden jaren hebben geleerd met weinig geld rond te komen?

19 jaar later lees ik op teletekst:

104 Teletekst za 09 apr
***************************************
Nibud: besparen is niet moeilijk

***************************************
UTRECHT Mensen kunnen makkelijk 400
euro per jaar besparen, maar ze doen het
niet. Vooral op autorijden kunnen ze
flink bezuinigen, zegt het Nationaal
Instituut voor Budgetvoorlichting, het
Nibud.

Honderd kilometer per uur rijden in
plaats van 120 scheelt jaarlijks al 125
euro. En een goede bandenspanning kost
volgens het Nibud zeker 30 euro minder.

Ook op douchen valt volgens het Nibud
goed te bezuinigen. Zeven minuten per
dag is genoeg, vindt het instituut.Een
paar minuten langer kost elk jaar zeker
twintig euro extra. Verder hebben maar
weinig mensen een zuinige douchekop.
***************************************
volgende nieuws financieel sport

Natuurlijk word ik dan godgloeiende kwaad.
Woedend, omdat mensen zonder auto..................
Woedend, omdat mensen met echt vies werk niet....
Woedend, omdat na 19 jaar..............................
Woedend, omdat er nog steeds mensen geld verdienen aan.....
Woedend op mezelf.

Dus vandaag beken ik:

Ik had het gebouw van het NIBUD in 1986 moeten opblazen.

Bekentenissen 1

O lezer van dit log
Vanuit de cel des leven
Heb ik hier geschreven
Soms doe ik het nog

-----------------------------------------------------------------------------------

Zoals vandaag heel even om jullie te bekennen, dat ik de verschrikkelijkste, lakste, luiste, ontrouwste webloghopper ben met (gelukkig) het slechtste korte termijnsgeheugen.

Maar jullie zijn met teveel.
Te veel die ik ken.
Te veel die ik eigenlijk wel mag.
Te veel die ik wil lezen.
Te veel met te veel logs.
Te veel te vaak, te vaak te veel
Dat kost me gewoon te veel tijd.

Kijk ik zie er wel uit als een gestoorde achterlijke ouwe lul, maar ben de eerste twee cursieve woorden nog net niet. De laatste twee al lang.
Al die "excuuslogs" met allerlei redenen, waarom ik toch zo weinig log en daarom eigenlijk geen weblog heb, zijn overbodig.
Het is verdomme gewoon jullie schuld, dat ik er niet aan toe kom, om mijn gedachten ( en dat zijn er meer dan jij je kunt indenken ) te loggen.

Dus vandaag beken ik:

Ik hecht meer waarde aan jullie dan aan tijd (Denkt U even na?)

Beeldig klikken.

07 Maart, altijd een makkie.

Wat is bloggen toch een makkie. Gewoon het plaatsen een link. Rijmen vaak een kat in 't bakkie. devis is weer een weblogbink

07 Maart-01
07 Maart-02

Momenten, data, tijden.
Onthoud ze niet, want dat is link.
Laat ze ook niet verder glijden.
Gewoon het plaatsen, dat is flink.

10 Maart-01

Soep.

It's my cup of soup.

Even rust.

Veenhuizen op het Drentse platteland Een bajes met veel zorg en trammelant Je hebt voor niet 1 man iets goeds gedaan Dus jongens, laten wij daarom maar gaan

Veenhuizen is voor elke bink een hel
Hij die er zat weet het ook zelf wel
De direkteur deed weinig goeds voor mij
Hij liet me op verzoek nog niet eens vrij

Veenhuizen met je waardeloos systeem
Waar elke kerel tukt en ik om ween
Mij hadden ze daar drie jaar aangelijnd
Zoiets dat vreet aan je en doet ook pijn

Veenhuizen zonder wacht en zonder deur
Stelt iedereen die vluchten wil teleur
Je openheid deed velen van ons hopen
Als hij tenminste heel, heel hard kon lopen

Alias Berger.

Impulsief log.

Na het lezen van Sparta en Taboe, plaats ik slechts:

Onzinnig log.

-DANKZIJ TARGET EN EEN FRED -

Ze beginnen al te zeuren.
Ze beginnen al te zeiken.
Moet ik nu gaan leuren?
Moet ik nu een hand toereiken?

't is toch wat dat geblog,
maar ik doe het met gemak
en met de hersens van een dog.
Lees het geknip en geplak:

devis

- BOTER BIJ DE VIS -

Boter bij de vis
En een straaltje pis
Zodat het eten
Niet meer zo lekker is

©2003 Tim Buyvoets

- LELIJKE MENSEN -

Er zijn zo veel lelijke mensen
Mensen die niet om aan te zien zijn
Die je mooi zou willen wensen
Om ze te verlossen van mentale pijn

Bovenstaande is zelfreflectie
Want nooit kreeg ik van mezelf een erectie

©2004 Tim Buyvoets

- LIEFDE IS VUUR -

Liefde is vuur
Liefde brand
En ik weet het heel zeker
Want ik las het in de krant

©2003 Tim Buyvoets

- SCHAAR -

Al rommelend met een schaar
Knip je jezelf klaar

©2003 Tim Buyvoets

devis is Marokkaan.

Tussen mijn 18-de en 23-ste heb ik zo'n beetje alles gedaan wat god, allah en boer harmsen hebben verboden.
Opgegroeid in een armoedig, blank, streng calvinistisch, Nederlands gezin.
Natuurlijk waren er problemen, maar daar mag ik me niet op beroepen?.

Ik was crimineel. (ééntje, die het nooit zou leren?)
Ik was losgeslagen. (het uitschot van de maatschappij?)
Ik was een tijdje dakloos. (eigen-schuld-dikke-bult nomade?)
Ik had "verkeerde" vrienden. (een echte vriend is een gekozen vriend?)
Ik maakte verkeerde keuzes. (wie niet kiest is niet?)

Één keer ben ik door de politie klemgereden na een autokraak.
Opgepakt, veroordeeld enz. enz.
Dat was natuurlijk een geweldige JUSTITIËLE MISKLEUN!
Ze hadden me toen gewoon moeten doodrijden toch?

Vraag het aan mijn zonen
Vraag het aan mijn familie.
Vraag het aan mijn vrienden.
Vraag het aan mijn buren.
Vraag het aan mijn collega's.

Koortsdromen.

Je kent ze vast wel, vooral als kind, de flitsbeelden bij hoge koorts.
Ze bespringen, grijpen vast, haast verwurgend en smelten, glijden weg diep in het onderbewustwijn.
Het voordeel van het ouder worden is, dat vaak zonder koorts opeens beelden te binnen schieten.
Van die kinder koortsdromen herinner ik me, dat ze vaak gingen over de tweede wereldoorlog.
Niet de slachtingen, de bommen of de verwoestingen, maar vooral de onderduikers. Mensen die de hele dag zich moesten verstoppen op zolders,
in schuurtjes of in een holle ruimte tussen twee kamers.
Bij familie waar ik logeerde hadden ze een bedstee met een raampje, dat op de deel uitkeek. Ik speelde onderduikertje.

Ook de watersnoodramp in Zeeland 1953 kwam regelmatig voor in mijn kinder koortsdromen.
Ruim een jaar later werd ik pas geboren.
Niet de doden of de voorbijdrijvende dieren, maar het boven op het dak zitten, omringd door water of boven aan de zoldertrap met slechts twee
treden speling.
Die dromen van een kind waren gevoed door verhalen, het lezen van of voorgelezen worden uit boeken.

De afgelopen weken word ik "getesterd" door de griep. (Dank voor het medeleven daar) Eind afgelopen week brak de koorts pas goed door en dus ook de dromen. Koortsdromen van een 50-jarige gevoed door tv en puberteit. Naast de absurde, kronkelende, surrealistische, flitsdromen waren de meeste dromen tv-beelden, "Vietnamdromen" Het eerste echte doden wat ik zag.

De eerste wat is oorlog beelden, die ik zag.

Ondanks, dat ik toen "keurig" was opgevoed in de "zij zijn slecht doctrine" huilde ik toch droge tranen (hé, ik was een jongetjes-puber) van woede.
Nu, met de koorts als smoes (ik ben nog steeds mannelijk) waren ze kletsnat.
Morgen (straks) ga ik naar de huisarts voor een kuur, geen kür, want van die van Grunsven krijg ik ook weer nachtmerries.

Maar ik vraag me af wat de koortsdromen van de kinderen van nu zijn of hun koortsdromen van later.

p.s
Psychologen of paranormaal begaafden hoeven niet te reageren.
"Psychopaten" en andere normaal reagerenden zijn welkom.

Voorname(lijk) ratten.

Eigenlijk had ik me al voor 1 januari 2005 voorgenomen om wat milder te loggen. (minder deed ik al)
De dagen tussen kerst en oud en nieuw lukte dat wel aardig vind ik zelf.
Dus met een tevreden gevoel het nieuwe jaar in.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
IK HOU HET NIET VOL!
HET IS TE VEEL GEVRAAGD!
HET IS TE MOEILIJK!
HET KOMT DOOR DE RATTEN!

Ik denk, ik bedenk, ik denk zelfs na, ik word ouder.
Ik praat, ik bespreek, ik luister, ik word ouder.
Ik schrijf, ik beschrijf, ik lees, ik word ouder.
Ik puf, ik zucht, ik verzucht, ik word ouder.
Ik fiets, ik wandel, ik rust, ik word ouder.
maar het helpt niet.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
IK HOU HET NIET VOL!
HET IS TE VEEL GEVRAAGD!
HET IS TE MOEILIJK!
HET KOMT DOOR DE RATTEN!

HET KOMT DOOR DE RATTEN!

Niet door de ratten, die uit hun holen komen,
zoals bij de moord op Fortuyn of van Gogh.
Die zijn te bestrijden of terug te jagen.
Het zijn niet de holenratten.
Het zijn de openrioolratten.
De ratten, die er altijd zijn.
Ze komen van rechts en ook van links.
Ik ken, herken ze. Ze kennen mij.
Ze zitten op het pluch, in de redactie,
in het bestuur, in de directie...
Ze besturen, publiceren, delegeren,
manipuleren, voeden...
Ze voeden de angst en hebben een vijand nodig.
Ze voeden zelfs die vijand, want ze hebben de angst nodig.

Een vijand, het vijanddenken hebben ze nodig.
Wie die angst beheerst, heerst.
Hoe vaak hebben ze niet geprobeerd ons bang te maken?
In het groot en in het klein.
Voor de communist, de bolletjesslikker,
de buitenlander, de moslim.....
Hahahahaha
Woede ontstaat vaak uit angst.
Toch:
Wie zijn eigen angst beheerst, kan "rustig" woedend zijn:

Topsport in de polder 2004

We worden doodgegooid met jaaroverzichten.
In de krant op tv, radio en op weblog.
Dieptepunten èn hoogtepunten.
Op menselijk èn sportief gebied.

Devis zoekt het vaak ver van huis.
Op weblog was het 2 dagen na elkaar èn dicht bij huis.
Neem nou eens de moeite om te klikken op:

"mis me penalty" en "teletekst"

Lees en leer.

Topsport in de polder.
Mijn laatste log dit jaar, maar de eer gaat naar Dico!